“ROAD TO MEO” - CD Recensie - Folk Roddels

Neil Brophy Bnad & Fiddler on the roof / ROAD TO MEO
Neil Brophy en de zijnen komen op de proppen met een goede, eerlijke Live Neil Brophy Band & Fiddler On The Hoof
Ik geef nu al maar een tip aan alle “festivalprogrammamakers” van dit land: boek deze groep
voor uw festival in 2006 en je haalt een heel goede act binnen. (zonder dank)
Road To Meo heet het schijfje en het is een Live-CD van The Neil Brophy Band & Fiddler on the roof. Het is
een heel eerlijke Live-CD geworden die, nagenoeg ongepolijst, een duidelijk en juist beeld geeft van de groep
“Live”.
Het is een “eerlijke” live-CD, waar ik mee bedoel dat er geen overdubs aan te pas zijn gekomen. En mocht het
toch het geval zijn geweest dan is het zeer goed gedaan want het viel mij van geen kanten op, en deze CD heeft
toch een tijdje in mijn player gewoond.

Het was voor mij een eerste kennismaking met deze groep en het is er ene die ik mij niet heb beklaagd. In de
spanne van 12 nummers heeft deze groep mij kunnen bekoren. Energie, emotie, vakmanschap, goede songs,...
een mens vindt het allemaal terug op de CD. Hoogtepunten worden op deze CD aan elkaar geregen dat het een
plezier is en door de, al eerder aangehaalde, eerlijkheid in productie heb je echt het gevoel midden een live optreden
te zitten, te staan,... (en in mijn geval iets van huppelen wat voor dansen moet doorgaan) vooral als je het
ook nog eens aandurft om je volumeknop iets harder te zetten dan normaal. (Je kan het mijn buren vragen)
NBB: Neil Brophy Lead vocals & Gitare
David Fountain Electric Viola & vocals
Robert Colby Bas & vocals
Espen Suell Drums
Dit kwartet is dus de goed op elkaar ingespeelde bende die dit dan ook etaleren op deze CD. Het is ongeloofl
ijke welke kracht van deze groep uitgaat. Muzikaal deden ze mij af en toe aan Bob Dylan denken en
voor een mens als ik, heeft de viola van David Fountain iets magisch. Dit alles wordt het best geïllustreerd
in “Tricky”. Wat David Fountain uit zijn instrument haalt op “Play 4 keeps” is waarlijk ongeloofl ijk, David
draagt niet voor niks de naam “Fiddler on the roof”. Zijn spel bepaalt in grote mate het geluid van NBB.
Een ander pluspunt van NBB zijn de sterke, doorleefde teksten. Een echte liedjessmid is hier aan het werk.
1. Hitching NZ: Het verhaal van hoe een reis rond de wereld begon. Direct worden we getrakteerd
op een nummer met goede tekst, en de toon is direct gezet: er zit enorm veel humor in NBB.
2. Cider with Rosie: Een pracht van een song is dit. Je wordt zo meegevoerd in het verhaal van deze
song. Je weet zo dat dit nummer alleen maar in één land kan geschreven zijn: Ierland.
3. Martinʼs Boots: Acappela ingezet om dan in volle folkfeest-stijl los te barsten straks een hit in
één of ander biertent op één of ander festival.
4. The Player: Ook in de keuze van hun covers is de NBB sterk en een viola die bijwijlen als een
fl uit klinkt. (je moet het maar doen)
5. Road to Meo: Titeltrack van deze CD. Ingezet door bas en drums ....een mens waant zich de
eerste minuut in een song van U2 ... , yup zo goed is het, als je ook een U2 fan bent te minste. Gelukkig doet
Neil Brophy geen poging om te gaan zingen als Bono. Maar wanneer de zang wordt ingezet doet het mij aan het
Westvlaamse Horn denken. (waar is de tijd...???)
6. Devils Laugh: David Fountain in pure exellence ..... hoehoehoe
7. Tricky: Dylan waart hier rond, inclusief bluesharp ... en persoonlijk vind ik dat Neil Brophy
ietsje beter zingt. ;-)
8. Play 4 keeps: Radiohit-gehalte, dat mogen ze van mij gerust ook op de nachtradio programmeren.
(Al eens gemerkt welke goede muziek ze ʼs nachts de ether insturen?)
9. JD Stomp: FUIF FUIF FUIF FUIF
10. Far Away: Zoals een mens al kon vermoeden, een lied over het reizen, het spelen, het on-theroad
zijn met de groep,.... en het missen van de dingen die er zijn en gebeuren op de plaats die je “thuis” noemt.
11. Quail Piont: Nieuw Zeelandse humor ... . en terug fuiven geblazen....
Het mag duidelijk zijn dat deze CD mij heeft weten te boeien. Het beluisteren van deze CD ontlokte bij mij
telkens de bedenking dat dit we van dit soort groepen toch iets te weinig hebben binnen onze Belgische Folkscène.
Ik bedoel dan een groep met goede, gezongen teksten en eigen nummers, die ietsje meer bij de folkrock
aanleunen dan bij de folk en die daarbij ook nog voor de nodige ambiance kunnen zorgen.
Ga ook eens kijken op www.neilbrophy.com